انتشار : 01 - فروردین - 1405

اشعار سروده عباسعلی شعبانی متولد ۱۳۵۰ در شهر آبادان که از سال ۱۳۵۶ ساکن در شهر اهرم می باشدو همچنین کارمند بازنشسته بانک کشاورزی و عضو انجمن شعر و ادب اهرم تنگستان و انجمن قلمداران تنگستان می باشد و شعر نوشتن را از دوران دبیرستان شروع نموده اما عمده ی فعالیت شعر سرایی ایشان بعد از بازنشستگی از شغل بانک و در دوسال اخیر می باشد و تا کنون بیش از ۵۰ شعر در قالب غزل و مثنوی و چهار پاره سروده است و این روند با عنایت الهی همچنان ادامه دارد

 

.    ((جنگ ایران با اسرائیل و آمریکا))

 

خواهی شوی ابابیل.قرآن خوان به ترتیل

دشمن جویده سازد. موشکهایِ  سِجّیل

 

ایران شده چُ شیران.دشمن ها هِراسان

چون نقطه زن ببارد. موشک‌های ایران 

 

مردم کنن نمایان. جاسوسان دشمن

هستن ستون پنجم.خائن ها به میهن 

 

هرمز عبور نفتا. سازد بسته ایران 

زانو زند به ایران. دشمن ها پشیمان

 

نیکی کلیدِ دلها. دشمن خسته سازد

وحدت همیشه باید. تا دشمن ببازد

 

 

با علمُ استقامت.دشمن واژگون کن 

با رشد همدلی ها. شیطان سرنگون کن

 

باید بدانه دنیا. اسرائیل کثیف است

تاریخ هم نویسد. آمریکا ضعیف است

 

شاعر : عباسعلی شعبانی 

۱۴۰۴/۰۴/۰۱

ترتیب وزن شعر ساخته خودم 

فع لن / مِفاعِلن/ مفعولن / فاعلاتن

 

.            (( لِوایِ من ایران ))

 

اگر بُود دانش، در ثریا گُو ایران

                 برای آسایش ، با تمنا گُو ایران

به پورِ سیناها، برقراری شد میهن

               ز تور سیناها، الفراری شد دشمن

بهشتِ پردیسان، یادمانی از یزدان

                دلا بُوَد ایران، مژدگانی بر انسان

تو اوجِ احساسی، گر نباشی دلتنگم

         ظریفُ وسواسی، هم صِداشی می جنگم

همیشه این دل از، مُردِگانی می بازد

                 به جای دلبر با، بَردِگانی می سازد

چو کارِ دیروزی، نقشِ امروزی دارد

                  بدان که فردا هم، مثلِ دیروزی دارد

برایِ ایران گر، دِل ببازی پیروزی

              برای دزدان گر، گُل بسازی می سوزی

بهارِ هر رحمت، از زمستان می آید

            اگر کنی خدمت، در دِلستان می آید

دلا اگر خوابی، در کِمینت ویرانی

                 وِگر نگهبانی، سرزمینت ایرانی

سرودِ ایران خوان، پرچمش بالا بالا

               درودِ یزدان هم، بر تو شد حالا حالا

دلا چو پیمان با، خون نوشتی زیبا شد

              لِوایِ من ایران، سرنوشتی دیبا شد

 

شاعر: عباسعلی شعبانی

۳مرداد۱۴۰۳(وزن شعر ساخته خودم) 

مِفاعِلن/فع لن/ فاعلاتن/مفعولن

 

 

.       ((هوش ضامن بقای ایران ))

 

به تاریخِ ایران قسم این زمان 

                خدایا نگهبانِ ایران بمان

اگر علمُ فن در ثریّا بُود

                  بدان پورِ سینا مهیّا بُود

ز دانش بسازن فنونی خفن

       که دشمن نماین بدین سان کفن

سراسر کنن مرزِ ایران قِوی

          زحکمت کنن مغزِ دشمن جِری

چو دشمن همی دور دستان بُود

            مقابل به او پورِ دستان بُود

سپاهانِ ایران پِشوتن همی

       به موشک زِند فرقِ دشمن همی

بکوباند از آسمان دشمنان 

           بترساند آن دشمنان همچنان

زِ خِنگی شود موطِنت در فِغان 

        به دانش کنی کَر و فَر همزمان

کند گُلشنت پیشرفتی همی

        چو دشمن ز ایران بِرفتی همی 

بُود هوشِ ایران قِوی در جهان

          خدایا سپاست کُنم زین عِنان

تو ای گُل به دانش بیارای تن

        که شرمندهِ گردد ز بویَت خُتن

 

شاعر: عباسعلی شعبانی ۶مرداد۱۴۰۴

وزن شعر (فعولن فعولن فعولن فعل)

 

 

.           (( وطن یعنی عشق ))

اَهورا نگهبانِ ایران بُود

              گُهر خاکِ ایران دلیران بُود

همه اَنتران می فروشن وطن

            چنین اَبلهان را نشاید سُخَن

بُود عشقِ ایران نهان در دلان

         ز موطِن پرستی دلان در اَمان

دلیرانِ ایران چو عاشق شود

         زند دل به دریا چو قایق شود

رساند وطن‌ را به ساحل همی 

              نگردد زِ امواج غافل همی 

بدان در وطن عشق هستی دهد

            دلان را زِ غمها گُسَستی دهد

دلا عشقِ میهن ندارد چرا

         به مقصد رِسی عِندِ این ماجرا

خدایا تویی عشقِ این مردمان 

             سراسر ز ایران بُود گردمان

اگر گردُمان بر ثریا کُنی

          و یا عشقمان دل به دریا کُنی

زِ ایران نگردد جدا عشقمان 

         بُود نامِ ایران چو سَر مَشقمان

خدایا تو بنما وطن را جوان 

            زِ ایران نما شوکِتت را عیان

 

شاعر: عباسعلی شعبانی ۱۲مرداد۱۴۰۴

وزن شعر:(فِعولُن فِعولُن فِعولُن فِعَل)

 

 

. (( ز دریایِ بوشهر، ایران ببین!))

.

تفاوت کند، فصل ها با دگر

ز تکرار، غمها شود کارگر

.

اگر نیک، بوشهر را بنگری 

برایش بگردد، دلت پرپری

.

به صیفش ز گرما، پزانی نخود

زمستان ز سرما، بلرزی به خود

.

به پاییز گردد، زمین، معتدل

بهاران، سفرها، نشیند به دل 

.

هوایش شگفتی ببارد همی 

تو گفتی، تنوّع بکارد همی 

.

نظرهایِ بد خواهِ این سرزمین

دمام نمودن، برایش کمین

.

گلستانِ سعدی! نشد سرنوشت؟! 

ز تاریخِ بوشهر، باید نوشت! 

.

چو دشمن تخاصم کند پیل گون

نباید تعامل کنی نیل گون 

.

هرآنکس که خواهد، تعامل کند 

بباید، گریز از تخاصم کند!

.

تفاهم، تناور بسازد، سخن

سخن هایِ عطری، بخواهد چمن

.

شگفتانه خواهی، مِرو مرزِ چین

زِ دریایِ بوشهر، ایران ببین!

.

شاعر: عباسعلی شعبانی ۱۴۰۴/۰۸/۱۴

وزن شعر( فعولن/ فعولن/ فعولن/ فعل)

 

 

.            غزل حماسی کِلاتِ اَهرَم

 

جنگی کلاتِ اَهرَم  از ما آفرین ها 

اَهرَم خروش رستم از ما آفرین ها

 

از خان قلعه برگو از زائر خضر خان

با او بدی تو همدم از ما آفرین ها

 

گوید خضر چو رهبر در هر گونه جنگی 

در جبهه شد مقدّم از ما آفرین ها 

 

شد شُهرِتش جهانی. او در جنگِ اوّل

دشمن شکن دمادم از ما آفرین ها 

 

از رزمِ سامُ دشمن. برگو خاطراتی 

یارش بُدی تو هردم از ما آفرین ها

 

گوید که سامِ اَهرَم. مردی با رشادت 

مثلش ندیده آدم از ما آفرین ها 

 

او با تفنگِ برنو. جنگی نابرابر

تاراندِشان منظّم از ما آفرین ها

 

اَهرَم شده دِلیران. همچون سامُ یاران

دشمن خرابُ درهم از ما آفرین ها

 

روید رئیس علی ها در دِلوارِ اَهرَم

دشمن گرفته ماتم از ما آفرین ها 

 

دلوارُ جمله یاران با اهرم دلیران 

لشکر شکن به یک دَم از ما آفرین ها

 

دائم نموده خدمت. تنگستان به ایران 

بودی همیشه محرم از ما آفرین ها 

 

دارد کلات اَهرَم. زخمی از نبردش

بر برجکش چو خاتم از ما آفرین ها 

 

بهرت دسیسه سازد. هردم انگلستان

نقشش زدی تو برهم از ما آفرین ها 

 

هرگز ندیده ایران از اَهرَم خیانت

هستی زلالِ زمزم از ما آفرین ها

 

در ترجمانِ گلها خاکت با طراوت 

پویا همیشه اهرم از ما آفرین ها

 

اهرم کلات دلها مانی جاودانه 

گوید تمام عالم از ما آفرین ها

 

شاعر : عباسعلی شعبانی

ترتیب ارکان وزن شعر از خودم 

فع لن/ مفاعلن/مفلولن/فاعلاتن

 

 

 

.             (( مثنوی اَهرَمِ تنگستان))

اَهرَمِ تنگستان در زمستان 

گرمُ بهاری همچون گلستان

 

می‌شِکُفد در صحرایِ اَهرَم

خَرمَنِ گُل‌هایی همچو مریم 

 

بلبلُ  قُمری هستن هَوایی

کاکُلُ سنبل هر آنچه خواهی

 

جلوه یِ اَهرَم نخلایِ زیبا

ساحِلِ اینجا موجایِ دریا

 

نخلِ بلندش زِینی خِلیلی

خارِکُ خُرما خوشرنگُ مِیلی

 

نابُ گُوارا خرمایِ کبکاب 

رنگِ رُخت زان گردیده عناب

 

ّاَرده و خُرما باید که دانی

طعمِ شِگفتی دارد جهانی

 

جایِ شِنا در آبگرمِ اَهرَم

باعث درمان گردیده هر دَم

 

بکرُ تماشایی. تنگِ باهُوش

هرکه بدیدش گردیده مدهوش

 

جلوه یِ جنّت خائیزِ زیبا

جاه جمالش گردیده رویا

 

قله یِ پازن در بیرِمی دان

صخره نوردان. این گویُ میدان

 

خاوِرِ تنگستان. قلعه دختر 

قلّه نوردی ها سهلُ بهتر

 

مُندِ جوان کوهی غربِ اَهرَم

بین سه کوهستان. سبزُ خرّم

 

مرکزِ تنگستان. شهرِ دلها

اَهرِمِ زیبا گلگشتِ دنیا

 

گویشِ تنگستان. شهدِ فارسی

سوگلِ اَهرَم. دریایِ پارسی

 

قلعه‌یِ جنگی اینجا کِلاتن

مهد شهیدان. در این وِلاتن

 

دشمِنِ تنگستان. انگلستان

خارِ گِلویش. زائر خضر خان

 

آنگِلُ هندو خیلی دِوَنگَن

مردم اَهرَم. مردانِ جنگَن

 

لشکِرِ تنگستان. همچو شیران

دشمِنِ ایران را کرده ویران

 

فخرِ وِطن. اَهرَم. مرزِ ایران

اوجِ وفا تنگستان. دلیران

 

ساحِلِ تنگستان. رَشکِ دنیا

بندر دلوارش همچو رویا

 

گشته مقابل با موجِ دریا

دشتِ کِلوتا خوشرنگُ دیبا

 

موجُ کِلوتا اَندَر دِلآرام

چشمُ دِلت زان گردیده  آرام

 

جنس تجاری. ارزانُ عالی 

تازه و دلکش. میگو و ماهی 

 

گَشتُ گُذاری کُن در نِظرها

مقصِدِ اَهرَم دارد سفرها

 

مردم تنگستان خوش‌مرامن

مقدِمِ خوبان عالی بدارن

 

زنده و پویا این خاکِ خرّم

در دِلُ جانها تابنده اَهرَم

 

شاعر: عباسعلی شعبانی

 

 

 

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط پایگاه خبری نگین جم در وب سایت منتشر خواهد شد

پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد

پاسخ به :